Eurodialog » Unia Europejska

Jaka będzie przyszłość Unii Europejskiej?

Kasia — Wed, 31 Jul 2019 15:52:12 +0000

Za nami kolejne wybory do Parlamentu Europejskiego. W krajach wspólnoty dostrzegalny jest coraz silniejszy front narodowościowy, który w poszczególnych wyborach zbiera coraz wyższe noty. Może to martwić wszystkich euroentuzjastów, którzy jako czarny scenariusz kreślą rozpad Unii Europejskiej. Czy rzeczywiście jest się czego bać? Skąd takie pesymistyczne scenariusze? Co czeka Unię Europejską?
Procesy polityczne są na tyle dynamiczne, ze bardzo trudne je przewidzieć. Już w latach poprzednich próbowano przewidzieć, co się będzie działo. Nikt nie był w stanie przewidzieć fali imigrantów, jaka zaleje Europę Zachodnią. W książce Samuela Huntingtona pt. „Zdarzenie cywilizacji i nowy kształt świata” można spotkać się z teorią, iż to cywilizacja Wschodu zderzy się z cywilizacją Zachodu. Jaki to będzie miało skutek do Unii Europejskiej? Właśnie można go obserwować, choć być może jeszcze do zderzenia nie doszło lub własnie jesteśmy w jego trakcie. Emigranci z Afryki czy Azji przybywali do Europy już od dawna. W Niemczech ponad 20% społeczeństwa to muzułmanie, a liczba ta będzie rosnąć. Francja zmaga się z imigrantami od dawna. To pokłosie polityki kolonialnej, jaką prowadzono w ubiegłych wiekach. Coraz więcej niespokojnych zachowań przejawiają mieszkańcy Paryża pochodzenia nieeuropejskiego. Liczne burdy i zamieszki sprawiły, że rodowici Francuzi mają już po prostu dość. Stąd wielkie poparcie dla ruchów narodowych, radykalnych, skrajnie prawicowych. W Niemczech jeszcze aż takiego buntu nie ma, ale to tylko kwestia czasu. Rodzą się tu bowiem napięcia związane z głośnymi przypadkami molestowania młodych Niemek podczas masowych imprez. Dyskusja w społeczeństwie przetoczyła się na przełomie 2017 i 2018 roku. Podczas wyborów do parlamentów w poszczególnych landach, widać radykalizujące się postawy społeczne. W Wielkiej Brytanii także nie jest spokojnie. Seria zamachów związanych z terroryzmem, wstrząsnęła opinią publiczną w całej Europie. Podobnie jak zamachy w Madrycie, w którym prawie dwieście osób poniosło śmierć, a ponad tysiąc osiemset zostało rannych.
Zatem czy Unia Europejska w obecnym kształcie ma prawo przetrwać? Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Po tegorocznych wyborach widać, że prawicowe ugrupowania mają się bardzo dobrze, choć lewicowe nie są bardzo słabe. Wciąż zachowywana jest w miarę utrzymana równowaga. Trzeba pamiętać, że Unia Europejska to sprawnie funkcjonujące konsorcjum, które przynosi zyski przedsiębiorstwom, a także społeczeństwom. Za pewne pojawią się pomysły odejścia od tak liberalnego zachowania jakie do tej pory było odbierane. Jednak rozsypanie się Unii jest dalece nieprawdopodobne, choć nie niemożliwe.

Wybory do europarlamentu 2019 r.

Kasia — Fri, 31 May 2019 15:45:02 +0000

W przedostatnim tygodniu maja, w dniach 23-26 maja, odbyły się kolejne wybory do europarlamentu. Obywatele Unii Europejskiej w tajnym głosowaniu wybierali 751 przedstawicieli, którzy będą zasiadać jako europosłowie w Parlamencie Unii Europejskiej. Kampania w wielu krajach była dość wyrazista, a wynik wyborów zaskakujący. Widać pewne tendencje społeczne. W Polsce tymczasem bez zmian. Dinozaury polityki krajowej zapragnęli lepszych uposażeń i ruszyli na Europę.

Obywatele państw Unii Europejskiej głosowali już od czwartku 23 maja 2019 roku. Każde z państw członkowskich miało wskazać jeden wybrany przez siebie termin przeprowadzenia wyborów. W Polsce termin określono na 26 maja, niedzielę. Polska miała wybrać 52 europosłów. Każdy obywatel mógł oddać tylko jeden głos poprzez zaznaczenie znakiem krzyżyka (X) kratkę przy nazwisku wybranego przez siebie kandydata. Ostatecznie wybory w Polsce wygrała partia rządząca, Prawo i Sprawiedliwość, która zdobyła 27 mandatów. Drugie miejsce zajęła Koalicja Europejska, zdobywając 22 mandaty. Trzecie miejsce zajęło ugrupowanie Wiosna, którego liderem jest Robert Biedroń. Pozostałe partie nie zdobyły odpowiedniej liczby głosów, by brać udział w podziale mandatów do europarlamentu.

Analizując wyniki wyborów na terenie całej Unii Europejskiej, można wywnioskować dwie podstawowe kwestie. Po pierwsze Europa zaczyna się radykalizować. Do głosu coraz bardziej dochodzą głosy nacjonalistyczne. Skupienie się na problemach swojego kraju, odsunięcie się od tworzenia otwartej wspólnoty wyrażane tak chętnie w wypowiedziach wielu polityków z całej Europy, wskazuje na to, że obywatele niektórych państw nie chcą mieć Europy multikulti. Chcą zachowania swoich narodowych przywilejów, odrębności gospodarczej i przede wszystkim kulturowej. Nie chcą iść z innymi pod rękę. Chcą wspólnoty, ale żeby każdy maszerował sam. Nie pomaga tu sprawa wciąż napływających emigrantów, wśród których są niestety bojownicy ISIS lub innych samozwańczych grup terrorystycznych. Coraz więcej przypadków ataków na obywateli Unii, a także na przypadkowych turystów, sprawia, że poczucie bezpieczeństwa zostaje zachwiane. A to może prowadzić do radykalizacji rozwiązań. Społeczeństw zaczynają się bronić i w sumie jest to dość normalna reakcja.

Inną bardzo ciekawą tendencją, jaką można zaobserwować po tych wyborach, jest rośnięcie w siłę partii Zielonych. Ekopolityka staje się trendem, który coraz szerzej zalewa Europę, zwłaszcza tą zachodnią. W Polsce, niestety, wciąż mamy do czynienia z wyborem i anty-wyborem. Trend zielonego myślenia jest jeszcze daleki polskiemu społeczeństwu, choć lubimy być i żyć eko. Jedno jest pewne, przyjdzie nam żyć w ciekawych czasach.

Pieniądze za praworządność

Kasia — Sun, 24 Feb 2019 10:58:25 +0000

Parlament Europejski wymyślił nowy bat na państwa, które w swoim postępowaniu, zdaniem Unii, odchodzą od zasady praworządności, a należy pamiętać, że jest to jedna z podstawowych, fundamentalnych zasad funkcjonowania całej Unii Europejskiej. Zatem jest ona ostro przestrzegana i pilnowana. Tymczasem zaostrzające się w Europie nastroje nacjonalistyczne niepokoją do tej pory otwartą na innych Unię. Na celowniku znalazły się Polska i Węgry, ale sankcje mogą objąć także i inne kraje. Lista jest otwarta.
Nowe przepisy UE, które mają wejść w życie w 2021 roku połączą ze sobą w zależność wypłatę funduszy unijnych z przestrzeganiem praworządności. Ma to być bat na tych, którzy z unijnej kasy otrzymują ogromne środki na inwestycje i rozwój, a jednocześnie grzebiąc w przepisach odchodzą od zasad państwa prawa. Parlament europejski już jest po głosowaniu. Za podjęciem tych rozwiązań zagłosowało 397 posłów, przeciw było 158. 69 deputowanych wstrzymało się od głosowania.
Komisja Europejska przedłożyła projekt „pieniądze za praworządność” już w maju 2018 roku. Do wdrożenia w życie tychże przepisów potrzebna jest aprobata Parlamentu Europejskiego oraz Rady UE, składającej się z ministrów krajów członkowskich. Jak przekonują zwolennicy nowych przepisów, nie ma tu mowy o sankcjach lecz o zabezpieczeniu unijnych pieniędzy. Euroentuzjaści boją się bowiem sytuacji, w której kraj członkowski otrzyma ogromną pomoc na rozwój, lecz po zmianie prawa wewnętrznego nie będzie możliwe odzyskanie tych pieniędzy w razie wykrycia nieprawidłowości, w tym zachowań podyktowanych korupcją czy naciskami politycznymi. Parlament więc postanowił jeszcze zaostrzyć przepisy, by mieć pewność, że unijne fundusze będą chronione i zabezpieczone przed takimi niewłaściwymi zachowaniami. Łamanie prawa unijnego ma być karane. Praworządność jest warunkiem demokracji, stabilności i wzajemnego zaufania w UE. Jeśli te wartości nie będą przestrzegane, UE straci wiarygodność w oczach swoich obywateli, a także na świecie.
Tymczasem znalazła się pokaźna grupa europosłów, którzy nie zgadzają się z nowymi przepisami. Swoje racje tłumaczą próbą ingerencji aparatu unijnego w suwerenne sprawy krajów członkowskich. Wskazują, że takie zachowanie może doprowadzić do licznych buntów, jak choćby we Francji. Bunt będzie miał także swój wyraz przy urnach wyborczych, gdzie do głosu będą dochodzić skrajne ugrupowania, niekoniecznie popierające idee unijne. Przykładem może być właśnie Polska czy Węgry.
Tymczasem projekt przepisów „pieniądze za praworządność” wskazuje, że to Komisja Europejska będzie decydować o zmniejszeniu wypłat funduszy unijnych, a także w skrajnych przypadkach odebrania części pieniędzy. Jeśli zajdzie taka potrzeba ów „wyrok” będzie mógł być uchylony wyłącznie przez Radę EU podczas głosowania, gdzie konieczne będzie poparcie uchylenia przez kwalifikowaną większość, czyli 55 procent krajów reprezentujących 65 procent ludności Unii. Gdyby przepisy byłyby już stosowane, Polska i Węgry byłyby zagrożone zawieszeniem niektórych funduszy, choćby z racji wszczęcia postępowania z art. 7 Traktatu o UE.

Kandydaci na członka Unii Europejskiej

Kasia — Fri, 30 Nov 2018 22:17:47 +0000

Unia Europejska to zrzeszenie państw, które reprezentują takie same wartości i zasady. Przystąpienie do tej wielkiej wspólnoty międzynarodowej niesie ze sobą wiele korzyści i obowiązków. Członkostwo zobowiązuje do łożenia funduszy do wspólnego budżetu unijnej, ale także uprawnia do korzystania z niego, co często przyczynia się w znacznym stopniu do rozwoju danego kraju. Jak więc stać się członkiem Unii Europejskiej.
Na początku należny wskazać, że nie każdy kraj może zostać członkiem Unii Europejskiej. Trzeba spełniać kilka, bardzo ważnych warunków. Przede wszystkim należy być krajem wolnym, niepodległym, suwerennym o ustroju demokratycznym. Kraj kandydujący musi także przestrzegać prawa międzynarodowego, musi posiadać rozwiniętą gospodarkę rynkową, która jest zdolna do konkurowania na jednolitym, wspólnym rynku wewnętrznym. Wymogi te zostały spisane i szczegółowo opisane przez przywódców wówczas jeszcze dwunastu krajów podczas szczytu w Kopenhadze w 1993 roku, a do historii przeszły pod nazwą kryteria kopenhaskie. Dwa lata później, w Madrycie, ustalono kryteria madryckie, które dotyczyły sprawnie działającej administracji i sądownictwa, tak, by możliwe było egzekwowanie wspólnotowych aktów prawnych.
Obecnie aż sześć państw posiada oficjalny status kandydata do bycia członkiem Unii Europejskiej. Są to Albania (od 2014r.), Czarnogóra (od 2010 roku), Islandia (od 2010 r.), Macedonia (od 2005 r.), Serbia (od 2012 r.) i Turcja (od 1999 roku). Macedonia i Albania jeszcze nie podjęły negocjacji, natomiast pozostałe kraje kandydujące rozpoczęły już negocjacje w sprawie członkostwa. Islandia postanowiła w 2013 roku zawiesić negocjacje do roku 2017.
W roku 2018 Unią Europejską wstrząsają różne bardzo trudne sytuacje. Przede wszystkim problem fali imigrantów z krajów Afryki północnej oraz Bliskiego Wschodu, w tym przede wszystkim z ogarniętej wojną Syrii. Do tego dużym problemem wspólnoty są rosnące nacjonalistyczne nastroje, a także konflikty wewnątrz unijne. Dużym szokiem jest także proces opuszczania unijnej rodziny przez Wielką Brytanię. Dlatego ostatnio coraz głośniej mówi się o tym, że wszelkie procesy rozszerzenia wspólnoty europejskiej muszą poczekać, są wstrzymane, bowiem problemy krajów członkowskich stają się coraz trudniejsze i bardziej dają się we znaki całej wspólnocie.
Szerokim echem odbił się także poważny kryzys finansowy Grecji i Włoch. Nie są łatwe także rozpoczynające się negocjacje kolejnego, wieloletniego budżetu unijnego. Polska, ponieważ jest obecnie „na cenzurowanym”, może mieć problem z utrzymaniem obecnej wysokości wsparcia. Jest bowiem drugim co do wielkości otrzymywanych funduszy krajem czerpiącym profity z budżetu.

Obowiązki Beneficjentów środków unijnych

Kasia — Sun, 30 Sep 2018 15:11:40 +0000

Projekty dofinansowanie z pieniędzy Unii Europejskiej dają ogromne możliwości rozwojowe, nabywcze, pozwalają na zwiększenie mobilności pracowników, podniesienie innowacyjności w przedsiębiorstwie oraz mają wiele, wiele innych dobrych celów, które można dzięki nim osiągać. Jednak jak przystało na prawdziwego „sponsora” Unia wymaga od Beneficjentów przestrzegania ustanowionych przez siebie obowiązków. Jednym z takich obowiązków jest odpowiednia informacja i promocja. I nie chodzi tu tylko i wyłącznie o promowanie realizowanych przedsięwzięć, ale także o informowania i promowanie możliwości pozyskiwania na podobne cele funduszy unijnych. To także przestrzeganie zasady przejrzystości wykorzystywania publicznych pieniędzy, do respektowania której Unia obliguje nie tylko państwa członkowskie, ale i unijnych obywateli.
Jeśli więc ktoś zdecyduje się na realizację przedsięwzięcia i otrzyma dofinansowanie ze środków unijnych, to ma w obowiązku przestrzeganie właśnie zasad informacji i promocji. Kreatywność w tym obszarze jest dość swobodna, bowiem nie ma jednego, ściśle określonego sposobu na promowanie i informowanie wszystkich o tym, co się robi za pieniądze unijne. To, co będzie poddane kontroli to racjonalność i efektywność działań informacyjno-promocyjnych. Mały, lokalny projekt nie wymaga ogólnopolskiej kampanii billboardowej. Kampania musi być zgodna z zasięgiem projektu oraz jego charakterem.
Ważnym elementem działań promocyjno-informacyjnych jest odpowiednie ologowanie dokumentów, które będą powstawały w trakcie realizacji projektu. Tutaj należy zwrócić szczególną uwagę na tworzone listy obecności, certyfikaty, zaświadczenia, podpisywane dokumenty, jak np. umowa o pracę czy umowa zlecenie, raporty, publikacje, materiały dla prasy itp. Muszą one spełniać określone warunki, tzn. muszą zawierać odpowiednią informację, logotypy, itp. Stan ten jest przedmiotem kontroli, zatem warto się do niego przygotować. Ważne jest także odpowiednie oznakowanie miejsca, w którym realizowane są zadania biurowo-administracyjne oraz księgowe projektu. Warto więc zadbać o zawieszenie plakatu z informacją, że w tym miejscu realizowany jest projekt współfinansowany przez Unię Europejską.
Jeśli beneficjent środków unijnych posiada stronę internetową, to powinien na niej zamieścić informację o realizowanym projekcie. Możliwe jest stworzenie np. zakładki na stronie własnej lub stworzenie oddzielnej strony internetowej poświęconej wyłącznie temu przedsięwzięciu. Tu także niezbędne będzie odpowiednie jej ologowanie. Wszelkie informacje, które przydadzą się w realizacji obowiązku informacji i promocji, można znaleźć na stronach instytucji dysponujących środkami unijnymi, a także na specjalnie dedykowanych stronach ministerialnych, które w sposób szczegółowy opisują obowiązek informacyjno-promocyjny.

Broń ostateczna ?

Kasia — Fri, 31 Aug 2018 21:06:10 +0000

Choć Unia Europejska to obszar, gdzie gospodarki poszczególnych krajów członkowskich mogą się rozwijać, gdzie przepływ usług, towarów i kapitału ludzkiego jest gwarantowany przepisami, to nie można jej traktować jak bezbronnego Eldorado. Unia ma bowiem swoją broń, którą może zastosować w rażących przypadkach. I niech nie zdziwi się ten, kto myśli, że urzędnicy unijni tejże broni nie używają. Oto Microsoft czy Google już się o tym przekonali. A Unia Europejska dalej będzie stać na straży wolności i praw swoich obywateli. Faktem jest, że na tak wielkim rynku, który sięga nominalnie 18 bilionów dolarów, zdarzają się zaburzenia. Jednak od tego są zabezpieczenia prawne, które mają wyłapywać i likwidować nieuczciwe zachowania przedsiębiorców.
Ta mega broń, o której tak głośno się mówi i pisze, to artykuł 102 TFUE, z ramienia którego Komisja nałożyła na światowe giganty karę w wysokości 7 miliardów. Artykuł ten ma być gwarantem równego traktowania podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Badanie każdorazowego zachwiania konkurencyjności jest mocno i dokładnie badane przez urzędników unijnych. Przepisy unijne są gwarantem sprawiedliwie prowadzonej działalności gospodarczej, która obowiązuje wszystkich przedsiębiorców, bez względu na wielkość ich firm. Przepisy unijne wyraźnie mówią, że przedsiębiorstwa nie mogą ustalać cen czy dzielić się rynkiem między sobą. Nie wolno im także nadużywać pozycji dominującej na danym rynku, która mogłaby prowadzić do wyeliminowania innych podmiotów na nim działających. Zakaz obejmuje także fuzje, która mogłaby doprowadzić do przejęcia kontroli nad danym rynkiem. Aby się połączyć, przedsiębiorstwa muszą uzyskać specjalną zgodę od Komisji, która dokładnie bada konsekwencje gospodarcze takiej fuzji. Dotyczy to także tych podmiotów, które mają swoje siedziby poza Unią Europejską, a mówi o tym Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. To właśnie na jego łamach znajduje się artykuł 102, którym Komisja ma prawo nakładać wręcz gigantyczne kary za naruszenie zasady uczciwej konkurencji i nakazać zaprzestania takich działań.
Unia zaczyna coraz częściej z tego artykułu korzystać. W ciągu ostatnich 3 lat nałożono z jego tytułu kary w wysokości 6,8 miliarda euro, a potem jeszcze 7 miliardów miało zapłacić Google. Co ciekawe w latach 1990-2015 łączna wartość nałożonych na przedsiębiorstwa kar wyniosła 21,7 miliarda euro. Największym wkładem w wysokość tej kwoty „cieszy się” amerykański gigant Google. Jednak firma konsekwentnie odwołuje się od decyzji Komisji, chcąc co najmniej obniżenia kary. Po stronie karanych amerykańskich firm opowiedział się prezydent Stanów Zjednoczonych, Donald Trump, który uznał, że Unia próbuje wzbogacić się kosztem Amerykanów. Także Facebook naraził się Unii za naruszenie polityki prywatności.

Europejski Bank Centralny

Kasia — Tue, 31 Jul 2018 20:22:52 +0000

Europejski Bank Centralny to nic innego jak bank centralny wspólnej waluty Unii Europejskiej, czyli euro. Jest on odpowiedzialny za emisję tej waluty oraz ochronę jego zdolności nabywczej, a co za tym idzie Bank jest strażnikiem cen w całej strefie euro. Siedziba Banku znajduje się w Niemczech, we Frankfurcie nad Menem.
Europejski Bank Centralny pilnując strefy euro odpowiada m.in. za nadzorowanie systemów bankowych, zbiera dane statystyczne niezbędne do prowadzenia polityki pieniężnej oraz zapobieganiu fałszerstw banknotów. Współpracuje także z innymi bankami krajów członkowskich Unii Europejskiej. Współpraca 28 banków centralnych państw członkowskich została nazwana Europejskim Systemem Banków Centralnych. Z polskiej strony jest to Narodowy Bank Polski.
Bank Centralny emituje wspólną walutę dla krajów, które weszły do strefy euro. Pilnowanie całego systemu bankowego strefy euro opiera się między innymi na ustalaniu stóp procentowych czy operacjach otwartego rynku. W tym zakresie poszczególne banki centralne strefy euro wspierają EBC. Ich ścisła współpraca oraz powstające zależności zostały nazwane Eurosystemem. W chwili przystąpienia do strefy euro wszystkich państw członkowskich, Europejski Bank Centralny będzie pełnił funkcję banku centralnego Unii Europejskiej. Bank nie ma jednak wpływu na dyscyplinę budżetową poszczególnych krajów członkowskich, co wpływa bezpośrednio na warunki, w których może być prowadzona polityka monetarna. Pakt Stabilności i Wzrostu reguluje natomiast kwestię dyscypliny budżetowej.
Bank, by móc pełnić swoją funkcję, musi mieć do dyspozycji odpowiednie instrumenty. Można je podzielić na rezerwę obowiązkową, operacje otwartego rynku oraz kredyty i depozyt na koniec dnia.
Warto podkreślić, iż Europejski Bank Centralny jest instytucją niezależną w zakresie prowadzenia przez siebie polityki pieniężnej na terenie Unii Europejskiej. Jego niezależność przejawia się na czterech poziomach. Pierwszy to niezależność polityczna. Oznacza ona, że EBC nie może zwracać się ani do unijnych instytucji, ani do poszczególnych banków centralnych krajów członkowskich o instrukcje lub przyjęcie go do innych instytucji czy organizacji unijnych. Druga cecha niezależności to niezależność personalna. Oznacza ona, że kadencja prezesa krajowych banków centralnych wynosi co najmniej 5 lat, natomiast członkowie zarządu EBC 8 lat. Nie ma możliwości ponownego wyboru na to stanowisko. W przypadku niezdolności do wykonywania obowiązków lub w związku z rażącym uchybieniem w pełnionych obowiązkach możliwe jest odwołanie ze stanowiska członków zarządu. Kolejna odsłona niezależności EBC jest niezależność finansowa. Bank posiada własny budżet, który jest rozdzielony od finansów Unii Europejskiej. Kapitałem, którym dysponuje Bank są środki wniesione i opłacane przez krajowe banki centralne strefy euro. Ostatnim ogniwem tworzącym niezależność EBC jest jego niezależność funkcjonalna. Oznacza ona, że Eurosystem jest w swoim działaniu niezależny.

Dzień Europy

Kasia — Sat, 28 Apr 2018 11:26:44 +0000

Każde państwo ma w swoim oficjalnym kalendarzu przy najmniej jedno święto państwowe/ narodowe, które jest ustanowione na konkretny dzień. Tego dnia albo ustanawia się dzień wolny od pracy, albo jest to dzień pracujący, jednak jego wyjątkowość podkreślana jest na każdym kroku choćby poprzez wywieszanie symboli państwowych, przemowy i orędzia do narodu od osób min rządzących. Nie może być inaczej w przypadku Unii Europejskiej, która także w swoim kalendarzu obchodzi oficjalne święta, w tym Dzień Europy ustanowiony na 5 lub 9 maja.
Skąd ta różnica i dlaczego właśnie taka data?
Dzień Europy obchodzony jest w zależności od przynależności danego kraju 5 lub 9 maja. 5 maja obchodzą go te państwa, które są członkami Rady Europy, ale nie są członkami Unii Europejskiej. Natomiast 9 maja to święto dla członków Unii Europejskiej.
Dzień Europy obchodzimy 5 maja to ukłon w kierunku Rady Europy, która została ustanowiona właśnie 5 maja 1949 roku. Od 1964 roku Rada Europy celebruje ten dzień właśnie jako Dzień Europy. To ma być dzień tolerancji, praw człowieka oraz integracji europejskiej. To dzień, kiedy nie organizowane są obrady Rady Europy. Celebracja święta to piękny koncert, który zawsze zaczyna się od hymnu Europy.
Z kolei 9 maja to Dzień Europy obchodzony jest przez członków Unii Europejskiej, zwany czasem Dniem Unii Europejskiej. Data ta to dzień ustanowienia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, nazywany Planem Schumana, czyli 9 maja 1950 roku. Dzień ten, jak już wskazano, nazywany jest czasem Dniem Unii Europejskiej, a 5 maja nazywany jest wówczas Dniem Rady Europy. Należy jednak pamiętać i podkreślać, iż oficjalnie jest to Dzień Europy, co zostało potwierdzone w oficjalnej uchwale Parlamentu Europejskiego. Dodatkowo ta nazwa figuruje we wszystkich oficjalnych dokumentach oraz materiałach Unii Europejskiej.
9 maja 1950 roku został stworzony plan, który miał na celu wznowić współpracę międzynarodową po latach wojny. Dlatego powołano Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS). Kraje, które stały się pierwszymi członkami Wspólnoty to Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Niemcy Zachodnie i Włochy. Była to pierwsza w historii ponadnarodowa instytucja europejska, która stała się podwaliną pod obecną Unię Europejską. To był ważny krok, ponieważ Europa wciąż odczuwała bardzo bolesne skutki dwóch wielkich konfliktów, zwłaszcza po II wojnie światowej. Państwa europejskie doszły wniosku, że wspólna polityka produkcji stali i wydobywania węgla może być antidotum na przyszłe konflikty zbrojne. To także miał być lek na wieczną rywalizację Francji i Niemiec. Współpraca między tymi krajami miała zażegnać na zawsze konflikty i roszczenia tak, że ich wzniecenie byłoby po prostu niemożliwe.

Religia w Unii Europejskiej

Kasia — Thu, 31 Aug 2017 19:26:00 +0000

Choć wyznawana religia jest prywatną kwestią każdego człowieka, to jej prawa, etyka, filozofia mają już wpływ na masy, a czasem na całe państwa. Tak jest w przypadku krajów członkowskich w Unii Europejskiej. Traktaty europejskie podkreślają, że każdy człowiek ma prawo do wyznawania wiary oraz do przestrzegania jej zasad, o ile nie są one niezgodne z prawem.
Swoboda wyznania daje więc możliwość koegzystowania różnych religii w obrębie całej Unii Europejskiej. Zgodnie z deklaracjami, większość mieszkańców Unii to chrześcijanie. Jest to niestety tylko przypuszczenie, ponieważ niektóre kraje, takie jak Francja czy Belgia, nie zbierają danych dotyczących religii wyznawanej przez swoich obywateli. Inne natomiast kraje, takie jak Wielka Brytania czy Grecja, nie mają jasnego rozdziału państwa od kościoła, w związku z tym każdy ich obywatel jest automatycznie przypisywany do kościoła. Zatem liczba wiernych będzie tam mocno zawyżona.
Europejskie chrześcijaństwo dzieli się na trzy główne odłamy – katolicyzm, protestantyzm i prawosławie. Katolicyzm dominuje w Hiszpanii, Portugalii, Irlandii, Austrii, Włoszech, na Malcie, Słowenii, Węgrzech, Polsce, Czechach, Litwie, Słowacji czy w południowych i zachodnich landach Niemiec. Protestantyzm jest religią dominującą w Danii, Szwecji, Finlandii, Estonii i na Łotwie. Szacuje się także, że na terenie Unii Europejskiej swoją działalność prowadzi ponad milion dwieście tysięcy świadków Jehowy. Jeśli chodzi o wyznawców judaizmu, to jest ich w Europie stosunkowo niewielu, bo ok półtora miliona. Ich największymi skupiskami są kraje zachodnie – Francja, Niemcy i Wielka Brytania.
Coraz liczniejsza staje się grupa wyznawców islamu. I nie byłoby w tym nic niepokojącego, gdyby muzułmanie mieli pokojowe nastawienie i nie chcieli islamizacji świata Zachodu. Wyznawców nauk Mahometa jest blisko dwadzieścia milionów. To najczęściej imigranci, którzy uciekli przez wojnami, głodem czy prześladowaniami. Obecnie ich liczba drastycznie rośnie ze względu na falę uchodźców z Syrii i innych miejsc objętych wojnami i konfliktami zbrojnymi. W Unii mieszka także liczna grupa sikhów, hinduistów, rastafarian, spirytualistów i wyznawców voodoo. Do tego w Unii żyje obecnie około 3 milionów buddystów.
Jak się nietrudno domyślić, najbardziej zróżnicowanymi pod względem religii, są duże miasta Europy Zachodniej. Można tam spotkać niemal wszystkie religie świata. Miasta takie jak Paryż, Londyn, Rotterdam, Haga, Bruksela, Kolonia, Luksemburg, Sztokholm, Berlin, Hamburg, Madryt czy Frankfurt nad Menem to tylko wybrane przykłądy takich tygli religijnych w Europie. Im dalej na wschód, tym zmniejsza się populacja wyznawców innych religii niż katolicyzm czy prawosławie.

unijny szeryf

Kasia — Thu, 29 Jun 2017 23:58:59 +0000

Budżet Unii Europejskiej to prawdziwe przedsięwzięcie, do którego przykładają się wszystkie kraje członkowskie, a co za tym idzie, ich obywatele. Jest jednak niechlubnym faktem to, że cierpi on przez coroczne milionowe oszustwa podatkowe. Aby temu zapobiegać oraz lepiej wykrywać i likwidować takich nieuczciwych przedsiębiorców, Unia Europejska powołała Traktatem Lizbońskim, Europejskiego Oskarżyciela Publicznego.
Traktat Lizboński podpisany w 2007 roku wszedł w życie w 2009, a Prokuratura Europejska jak nie istniała, tak nadal jej nie ma. Miliony euro wyciekają z unijnego budżetu, a państwa członkowskie zawzięcie dyskutują o zakresie współpracy oraz poziomie podporządkowania się Prokuraturze Europejskiej przez krajowe organy wymiaru sprawiedliwości. Unijni szeryfowie bowiem mieliby na stałe prowadzić aktywną współpracę z wszystkimi krajami członkowskimi. Jak na razie na takie rozwiązanie przystało zaledwie szesnaście krajów członkowskich, w tym Niemcy, Czechy, Belgia czy Francja.
Obecnie prokuratura krajowa działa przy przestępstwach międzynarodowych na zasadzie ad hoc. Zatem nie ma stałej, trwającej ciągle współpracy, jest tylko działanie doraźne. Tymczasem Unia wymyśliła, że aby działać skutecznie, trzeba działać ciągle. Zatem najlepszą formą współpracy będzie stworzenie takiego organu, który nijako będzie narzucać przymus współpracy. Idealnie wpisuje się tu rola Szeryfa Europy. Kiedy dochodzi do współpracy międzynarodowej, polska prokuratura musi uruchomić procedury temu poświęcone, co często zabiera dużo cennego czasu.
I mogłoby się wydawać, że to świetny pomysł. Stworzenie urzędu, który swoim zasięgiem objąłby całą Unię Europejską. Nadane mu kompetencje lepiej chroniłyby budżet unijny niż obecne procedury, a współpraca między krajami i ich poszczególnymi organami byłaby jeszcze ściślejsza. Tymczasem wiele państw członkowskich zgłosiło swoje obawy względem powołania takiego Szeryfa Unijnego. Między innymi była to Polska.
Argumentem koronnym, na który powołuje się polska dyplomacja jest obawa, że taka współpraca, a dokładniej sama instytucja mogłaby zagrażać niezależności prokuratorów krajowych. Powoływanie takiego organu więc trwa już dość długo. Kraje członkowskie nie mogą w tej kwestii znaleźć porozumienia. Podczas marcowego szczytu ustalono, iż powołaniu do życia unijnego Szeryfa stanie się bardziej realne, jeśli co najmniej dziewięć z dwudziestu ośmiu krajów (w tym Wielkiej Brytanii) wyrażą takie zainteresowanie. Za powołaniem opowiedziało się aż szesnaście państw.
Aby Prokuratura Europejska mogła zacząć funkcjonować, niezbędna jest zgoda na powołanie, wydana przez Parlament Europejski.