Eurodialog » Uncategorized

Warmia i Mazury

Kasia — Thu, 31 Jan 2019 20:52:35 +0000

Zielone, z mnóstwem jezior i dziką przyrodą, często określane mianem Zielonych Płuc Polski. To Warmia i Mazury, dwie krainy, połączone administracyjne, historycznie, lecz różne kulturowo. Obie warte zobaczenia.
O Warmii i Mazurach mówiło się wiele i różnie po wojnie. Warmia, katolicka, polska, biedna i Mazury, protestanckie, o korzeniach niemiecko-pruskich, bogatsza od Warmii. Dwie różne kultury, które się przeplatały, a teraz są połączone w jeden region. Mazurzy mówią w dialekcie przypominającym język niemiecki, natomiast Warmiacy mówią po polsku, a ich dialekt już powoli wymiera pomimo dokładanych starań o jego zachowanie. Burzliwa historia, która odsłania przepiękne tradycje i wartości Warmiaków i Mazurów zachowała na kartach historii. Ale Warmia i Mazury to przede wszystkim przepiękne krajobrazy oraz zachowane zabytki architektoniczne. Stolicą administracyjną województwa warmińsko-mazurskiego jest miasto Olsztyn. Choć duże i wojewódzkie, to można śmiało powiedzieć, że czas płynie tu o wiele wolniej niż we Wrocławiu czy Krakowie.
Warmia to kraina historyczna, która swoją historią sięga poza powstanie państwa polskiego. W czasach, kiedy te ziemie zamieszkiwali Prusowie, a dokładniej pruskie plemię Warmów, później została wcielona do ziem należących do Zakonu Krzyżackiego. Przechodziła z rąk do rąk, by ostatecznie w 1945 roku zostać częścią Polski.
Mazury z kolei to liczba mnoga od słowa Mazur. Naukowcy wywodzą pochodzenie tego słowa od słowa maź lub przedrostka maz-, które oznaczały brudzenie się, smolić, mazać. Samo słowo maź oznaczało pierwotnie słomę i dziegieć. Określano tymi wyrazami zamieszkujących te lasy smolarzy, poprzez dodanie końcówki –ur. I tak powstało słowo Mazur. Mazury to po prostu liczba mnoga. Abo odróżnić Mazura od Warmiaka pytano się o jego wiarę, bowiem Mazurzy byli protestantami, a dokładniej luteranami. Nie można jednoznacznie stwierdzić, jakie były i nadal są granice między Mazurami a innymi regionami sąsiadującymi z tą krainą. Tam, gdzie są pagórki, jeziora i lasy, określa się mianem Mazur.
Warmia i Mazury to przepiękne krainy historyczne, które mają wiele do zaoferowania, choć wciąż Europa ich nie odkryła. Bogactwo lasów, łąk, jezior i dzikiej przyrody powinno zachęcać do odwiedzania tych miejsc. To na Mazurach leży żeglarska stolica Polski, czyli Mikołajki. Na Warmii z kolei można podziwiać przepiękną architekturę sakralną. Można także odwiedzać muzea etnograficzne, które prezentują zachowane budowle wiejskie z wielu okresów w przeszłości. Najsłynniejsze i zawierające najwięcej przykładów domów i całych zagród wiejskich znajduje się w Olsztynku.

Prezydencja w Unii Europejskiej

Kasia — Wed, 31 Oct 2018 21:54:18 +0000

Unia Europejska to wspólnota państw, które dobrowolnie się zrzeszyły, by w swoim gronie krzewić i pielęgnować wartości demokratyczne. Troska o praworządność, prawo do wyrażanie opinii czy wyznawania religii są podstawowymi prawami obywateli Unii Europejskiej. Jednym ze sposobów jej wyrażania jest wdrożenie w życie zasady kadencyjności w reprezentowaniu Unii na zewnątrz oraz organizowanie prac i przewodniczenie Radzie Unii Europejskiej. Okres ten nazywany jest prezydencją. Co to oznacza i z czym się wiąże prezydencja?
Zgodnie z przyjętą definicją, prezydencja Rady Unii Europejskiej to okres, podczas którego dane państwo członkowskie przewodniczy posiedzeniom Rady Europejskiej. Do jego zadań należą wówczas także reprezentowanie Rady na arenie międzynarodowej. Taki system powstał jeszcze w czasach funkcjonowania Europejskiej Współpracy Gospodarczej. W 1993 roku, kiedy to ogłoszono powstanie Unii Europejskiej, podtrzymano takie rozwiązanie jako pożyteczne i funkcjonalne. Obecnie, po 2009 roku, kiedy to nadano Unii Europejskiej osobowość prawną, także jest ono stosowane.
Każde państwo członkowskie w końcu będzie pełnić tą funkcję, bowiem system oparty jest na rotacyjności. Jedna „kadencja” została zaprogramowana na pół roku. Kolejność odbywania została ustalona z góry. Dla przykładu, Polska prezydencję pełniła w drugiej połowie 2011 roku, natomiast kolejna przypada na pierwszą połowę 2025 roku. Przewodnictwo w Radzie Europejskiej jest czysto honorowe, bowiem wraz z nadaniem podmiotowości prawnej Unii Europejskiej w 2009 roku (Traktat Lizboński), utworzono stanowisko przewodniczącego Rady Europejskiej. Stanowisko to nazwano popularnie prezydentem Unii Europejskiej. Jest on wybierany od 1 stycznia 2010 roku przez przedstawicieli wszystkich krajów członkowskich, a jego kadencja trwa dwa i pół roku. Obecnie stanowisko to zajmuje Polak, były premier, Donald Tusk.
Znaczenie roli oraz zakres obowiązków przedstawiciela kraju pełniącego funkcję prezydencji Unii Europejskiej został także pomniejszony poprzez znaczące umocnienie roli wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Do jego zadań włączono między innymi prawo reprezentowania Unii Europejskiej na arenie międzynarodowej. Zajmuje się on także rozwiązywaniem problemów wynikających z dużej liczby krajów członkowskich.
Pomimo, iż prezydencja w Unii Europejskiej ma wyłącznie charakter honorowy i pociąga za sobą żadnych znaczących decyzji oraz zobowiązań, to obrosło już sporym znaczeniem. Oto poszczególne kraje członkowskie przypisują prezydencji duże znaczenie reprezentacyjne, opracowując specjalnie do niej dedykowane loga czy inne oznaczenia.

Europa

Kasia — Thu, 31 May 2018 17:33:25 +0000

Wspólnota Europejska opiera się na współpracy państw należących do niej, leżących na terenie kontynentu zwanego Europą. Wspólnota wynikająca z położenia geograficznego nie jest niczym nowym, bowiem w historii kultury europejskiej takie sojusze lub imperia powstawały właśnie w oparciu o bliskość geograficzną. Unia Europejska też zalicza się do nich. Ale Europa to nie tylko Unia Europejska. To przede wszystkim subkontynent, na którym rozwinęła się najbardziej wpływowa cywilizacja i kultura na świecie.
Europa jako kontynent traktowana jest wyłącznie umownie, bowiem z punktu widzenia geologicznego, jest subkontynentem lub po prostu dużym półwyspem kontynentu nazywanego Eurazją. Umowna granica między Azją a Europą została przyjęta przez Międzynarodową Unię Geograficzną i przebiega od Cieśniny Kerczeńskiej od północy, wschodnim brzegiem Morza Azowskiego i Zatoki Taganroskiej do ujścia rzeki Don. Potem idzie w górę rzeki do Jezior Sostyńskich i miejsca ujścia rzeki Zachodni Manycz. Dalej przebiega przez Obniżenie Kumsko-Manyckie do środkowego odcinka rzeki Kumy, dalej dolnym biegiem w kierunku wschodnim aż do ujścia do Morza Kaspijskiego. Następnie biegnie północno-zachodnim i północnym brzegiem sezonowego ujścia rzeki Emby, Embą w górę aż do jej źródeł w Mugodżarach. Kolejnym etapem jest miejsce, w którym rzeka Ural ostro skręca ku zachodowi i następnie biegnie na północ aż do podnóża gór Ural. Następnie przebiega wschodnim podnóżem gór Ural w kierunku rzeki Bajdaraty. Następnie leci jej biegiem aż do ujścia do Zatoki Bajdarackiej na Morzu Kaspijskim. Następnie przebiega przez wschodnie wybrzeże Nowej Ziemi do Przylądka Flissingskiego.
Nie jest jasne, skąd dokładnie wywodzi się nazwa Europy. Najczęstszą możliwością jest greckie słowo Europe, które w zasadzie weszło do języków światowych jako określenie Starego Kontynentu. Eksperci wnioskują, że słowo europe wywodzi się od europos oznaczającego „łagodnie wznoszący się” lub od asyryjskiego wyrazu ereb czyli zachód. Są także teorie, które sugerują, że nazwa Europa wywodzi się od semickiego wyrazu oznaczającego „ciemny”.
Europa jako subkontynent zajmuje powierzchnię 10,2 miliona kilometrów, z czego niemalże 4 mln kilometrów zajmuje część rosyjska. Europa to ok. 7,5% całej powierzchni lądowej Ziemi, a 2% kuli ziemskiej. Jako część świata, tylko Australia jest od Europy mniejsza. Jako półwysep kontynentu Eurazji, Europa jest największa. Najdalej na północ wysunięta jest Norwegia i jej przylądek Nordkinn, na południu Hiszpania i przylądek Marroqui, na wschodzie Rosja i ujście rzeki Bajdaraty do Morza Kaspijskiego, a na zachodzie Portugalia i przylądek Roca.

Religia w Unii Europejskiej

Kasia — Thu, 31 Aug 2017 19:26:00 +0000

Choć wyznawana religia jest prywatną kwestią każdego człowieka, to jej prawa, etyka, filozofia mają już wpływ na masy, a czasem na całe państwa. Tak jest w przypadku krajów członkowskich w Unii Europejskiej. Traktaty europejskie podkreślają, że każdy człowiek ma prawo do wyznawania wiary oraz do przestrzegania jej zasad, o ile nie są one niezgodne z prawem.
Swoboda wyznania daje więc możliwość koegzystowania różnych religii w obrębie całej Unii Europejskiej. Zgodnie z deklaracjami, większość mieszkańców Unii to chrześcijanie. Jest to niestety tylko przypuszczenie, ponieważ niektóre kraje, takie jak Francja czy Belgia, nie zbierają danych dotyczących religii wyznawanej przez swoich obywateli. Inne natomiast kraje, takie jak Wielka Brytania czy Grecja, nie mają jasnego rozdziału państwa od kościoła, w związku z tym każdy ich obywatel jest automatycznie przypisywany do kościoła. Zatem liczba wiernych będzie tam mocno zawyżona.
Europejskie chrześcijaństwo dzieli się na trzy główne odłamy – katolicyzm, protestantyzm i prawosławie. Katolicyzm dominuje w Hiszpanii, Portugalii, Irlandii, Austrii, Włoszech, na Malcie, Słowenii, Węgrzech, Polsce, Czechach, Litwie, Słowacji czy w południowych i zachodnich landach Niemiec. Protestantyzm jest religią dominującą w Danii, Szwecji, Finlandii, Estonii i na Łotwie. Szacuje się także, że na terenie Unii Europejskiej swoją działalność prowadzi ponad milion dwieście tysięcy świadków Jehowy. Jeśli chodzi o wyznawców judaizmu, to jest ich w Europie stosunkowo niewielu, bo ok półtora miliona. Ich największymi skupiskami są kraje zachodnie – Francja, Niemcy i Wielka Brytania.
Coraz liczniejsza staje się grupa wyznawców islamu. I nie byłoby w tym nic niepokojącego, gdyby muzułmanie mieli pokojowe nastawienie i nie chcieli islamizacji świata Zachodu. Wyznawców nauk Mahometa jest blisko dwadzieścia milionów. To najczęściej imigranci, którzy uciekli przez wojnami, głodem czy prześladowaniami. Obecnie ich liczba drastycznie rośnie ze względu na falę uchodźców z Syrii i innych miejsc objętych wojnami i konfliktami zbrojnymi. W Unii mieszka także liczna grupa sikhów, hinduistów, rastafarian, spirytualistów i wyznawców voodoo. Do tego w Unii żyje obecnie około 3 milionów buddystów.
Jak się nietrudno domyślić, najbardziej zróżnicowanymi pod względem religii, są duże miasta Europy Zachodniej. Można tam spotkać niemal wszystkie religie świata. Miasta takie jak Paryż, Londyn, Rotterdam, Haga, Bruksela, Kolonia, Luksemburg, Sztokholm, Berlin, Hamburg, Madryt czy Frankfurt nad Menem to tylko wybrane przykłądy takich tygli religijnych w Europie. Im dalej na wschód, tym zmniejsza się populacja wyznawców innych religii niż katolicyzm czy prawosławie.

Europol

Kasia — Tue, 30 May 2017 22:43:35 +0000

FBI, CIA, MI6 to skróty, których nikomu nie trzeba wyjaśniać. Pojawiają się w filmach, książkach, komiksach. Nawet Interpol staje się coraz popularniejszy. Tymczasem są wśród obywateli Unii Europejskiej funkcjonariusze Europolu, czyli Europejskiej Policji. Europol to agencja unijna, której siedziba znajduje się w Hadze.
Pierwsze wzmianki na temat stworzenia europejskiej agencji policyjnej można znaleźć w Traktacie z Maastricht z 1992 roku. Pierwsze kroki w nowym składzie europolicjanci stawiali już w 1994 roku pod szyldem Europol Drugs Unit (EDU). Pełne pole do działania agencja uzyskała po ratyfikacji Konwencji o Europolu w 1999 roku. Od 1 lipca agencja funkcjonuje po dziś dzień. Obecnie zatrudnia około 800 osób, w tym aż 100 analityków oraz 145 oficerów łącznikowych. Nie ma potrzeby rozbudowywania agencji, gdyż jej pracownicy są w stałym kontakcie z setkami instytucji zajmującymi się egzekwowaniem prawa. Każda z tych organizacji ma w swoim składzie wydzieloną komórkę do kontaktów z Europolicją. Każde państwo członkowskie współpracuje z Europolem. Polska jest pełnym członkiem od 1 listopada 2004 roku.
Najważniejszym zadaniem i misją Europolu jest efektywne działanie i współpraca między kompetentnymi władzami krajów członkowskich w zakresie zapobiegania i zwalczania zorganizowanej przestępczości o międzynarodowym charakterze. Europol ma pomagać w egzekwowaniu prawa wobec organizacji przestępczych parających się przestępczością zorganizowaną. Europol nie posiada jednak swoich europolicjantów jak państwa członkowskie. Nie posiadają uprawnień do prowadzenia śledztw czy do dokonywania aresztowań. Praca Europolu polega na wymianie informacji, pracach analitycznych czy szkoleniach odpowiednich służb krajów członkowskich.
Europol jako organizacja wielodyscyplinarna, zajmuje się także funkcjonariuszami innych służb mundurowych, takich jak urzędników celnych i imigracyjnych, policji finansowej, itp. Europol pomaga także w pokonywaniu różnych barier komunikacyjnych, w tym chyba największej – językowej. Co ciekawe, jeśli jakaś organizacja zwróci się z zapytaniem do Europolu, to otrzyma się odpowiedź w języku, w którym się zapytanie pojawiło.
Współpraca z Europolem opiera się na trzech poziomach: pierwszy to współpraca techniczna i szkolenia. Drugim poziomem jest współpraca zakładająca wymianę informacje i doświadczeń w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej. Trzeci wymiar obejmuje wymianę danych osobowych i spełnienie wymagań Europolu w kwestii ochrony i bezpieczeństwa danych.
Dyrektora Europolu wskazuje jednogłośnie Rada Unii Europejskiej. Od kwietnia 2009 roku dyrektorem jest Rob Wainwright z Wielkiej Brytanii, natomiast zastępcami Mariano Simancas (Hiszpania), Michel Quille (Francja) i Eugenio Orlandi (Włochy).

Negocjacje z Australią

Kasia — Sun, 30 Apr 2017 12:13:46 +0000

Szukanie nowych partnerów biznesowych, handlowych, którzy będą silnym i stabilnym partnerem dla handlu i biznesu unijnych przedsiębiorców, jest jednym z priorytetów Unii Europejskiej. Właśnie na negocjacyjnym stole pojawiła się umowa o wolnym handlu z Australią. Jak podaje unijna komisarz ds. handlu Cecilia Malmstroem, być może jesienią obie strony usiądą do negocjacji jej zapisów. Nie wiadomo jednak ile one potrwają.
Australia wymieniana jest jako jeden z najważniejszych, strategicznych rynków zagranicznych dla Unii Europejskiej. Najpierw jednak musi się zakończyć etap przygotowań oraz uzyskania mandatu do podjęcia rozmów, który musi dać Rada Europejska. A proces ten może trochę potrwać, bowiem jak wiadomo, Unia Europejska to szereg przepisów i procedur. Takie działanie wymaga zaangażowania wszystkich państw członkowskich, zatem przed latem na pewno się ten proces nie zakończy.
Unia Europejska rozgląda się za nowymi rynkami zbytu i wymiany. Jak wskazują urzędnicy unijni, rozmowy dotyczące handlu trwają już między innymi z Japonią, Filipinami, Chinami czy Meksykiem. Toczą się także z czterema państwami wchodzącymi w skład południowoamerykańskiej organizacji gospodarczej, Mercosuru, tj. Urugwajem, Paragwajem, Argentyną i Brazylią. W dalszej kolejności do stołu negocjacyjnego z Unią Europejską mają usiąść przedstawiciele takich krajów jak Chile i Nowa Zelandia. W zeszłym roku Unia zawarła także głośne Całościowe Gospodarcze i Handlowe Porozumienie z Kanadą, zwane w skrócie CETA. Na jego mocy zostały zniesione niemal wszystkie cła i bariery pozataryfowe, a także zliberalizowano handel usługami. Warto jednak zaznaczyć, że rozmowy trwały od 2009 roku. Rozmowy z USA zostały na tę chwilę wstrzymane ze względu na zmiany polityczno-administracyjne, jakie mają miejsce po wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych. Wydaje się jednak, iż dla nowego prezydenta USA Donalda Trumpa nie jest priorytetem podpisanie takiego porozumienia.
Umowa o handlu z Japonią ma być podpisana lada dzień. Stan jej ostatecznego kształtu jest niemalże na finiszu. Są jeszcze jakieś drobne sprawy do ustalenia, jednak jak przewiduje brukselska administracja, to tylko kwestia czasu, aż zostanie ogłoszony koniec prac na porozumieniem.
Porozumienie z Chinami też jest w fazie negocjacyjnej, a jego postanowienia w tej chwili mają na celu zrównanie warunków dla obu stron. I nie chodzi tutaj o inwestowanie w krajach europejskich przez chińskie firmy, gdyż to akurat jest to dość łatwe. Kłopoty sprawiają natomiast warunki inwestowania przez firmy z państw członkowskich w Kraju Środka. Niestety panuje tam duża korupcja, jest bardzo dużo państwowych firm monopolizujących poszczególne branże, no i pojawia się problem przestrzegania praw człowieka.
Ponieważ pieniądze i negocjacje lubią ciszę, a wszystko jest bardzo delikatną materią, nie zdradzane są dalsze szczegóły ustaleń.

Traktaty Rzymskie 60 lat później

Kasia — Fri, 31 Mar 2017 20:13:12 +0000

25 marca 2017 roku minęła sześćdziesiąta rocznica podpisania Traktatów Rzymskich, jednych z fundamentalnych dokumentów, które przybliżyły Europę do zjednoczenia gospodarczo-politycznego w postaci Unii Europejskiej. Traktaty podpisano dokładnie 25 marca 1957 roku na Kapitolu w Rzymie. Sygnatariuszami Traktatów były Francja, Republika Federalna Niemiec, Włochy, Belgia, Holandia oraz Luksemburg.
Traktaty Rzymskie to tak naprawdę dwa odrębne akty, z których pierwszy ustanawiał Europejską Wspólnotę Gospodarczą. Drugi traktat ustanowił Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zwanej EURATOM. Oba traktaty weszły w życie 1 stycznia 1958 roku.
Niedawno świętowano sześćdziesiątą rocznicę podpisania tychże traktatów. To była doskonała okazja do zastanowienia się nad przyszłością Wspólnoty, bowiem takiego kryzysu to jeszcze Unia nie przechodziła. Problemy gospodarcze, problemy z imigrantami, trudna sytuacja w kontaktach z Rosją oraz wewnętrzne fronty narodowościowe i separatystyczne, a na końcu bolesny Bretix. Poprzednia dekada przyniosła Unii rozszerzenie na wschód, które przekroczyło magiczną granicę jałtańską. Do tego wschodnie kraje członkowskie zdecydowały się na przystąpienie do strefy euro. Jednak kryzys ekonomiczny, który dopada kraje członkowskie w latach 2007-2008 zaczyna gasić wielki optymizm, który do tej pory panował. Słabsze kraje członkowskie wpadają w zadłużeniową spiralę, która w przypadku wielu trwa do dziś, jak na przykład w Grecji. Za winną wskazuje się właśnie unię walutową.
Jednak kryzys ekonomiczny nie zakończył się i przyciągnął za sobą kolejne, w tym chyba najpoważniejszy, kryzys społeczny. Mowa tu oczywiście o fali uchodźców, która forsuje południowe granice unijne. O ile nikt nie sprzeciwia się pomocy uciekającym rodzinom, samotnym matkom, sierotom, to już duże wątpliwości można mieć w przypadku młodych mężczyzn, którzy nie mając dokumentów pamiętali by zabrać swoje iPhony.
Kłótnie unijnych przywódców, jak rozlokować tysiące uciekinierów z Syrii i innych krajów objętych konfliktami zbrojnymi. Do tego wszystkiego należy dodać jeszcze trudną sytuację z Rosją, która siłą przyłączyła do swego terytorium ukraiński Krym.
Można by powiedzieć, że kłopoty unijne posypały się jak kostki domino, co oczywiście musiało znaleźć odzwierciedlenie w rosnących nacjonalistycznych nastrojach w poszczególnych krajach członkowskich. Posypała się więc także narracja unijna, która nie mówi już jednym głosem. Co gorsza nie potrafi głośno przywołać swego celu, patosu czy wartości.
Okrągła, sześćdziesiąta rocznica podpisania Traktatów Rzymskich to ważna data nie tylko w historii Unii Europejskiej. To także ważny moment, by zastanowić się nad dalszą drogą Wspólnoty, bo może się okazać, że kilku członkom jest nie po drodze.

Polityka społeczna Unii Europejskiej

Kasia — Sat, 31 Dec 2016 15:39:10 +0000

Unia Europejska to wspólnota gospodarczo-polityczna, kulturowa, cywilizacyjna, która łączy państwa członkowskie w różnych aspektach ich funkcjonowania. Unia nijako wymusza na państwach członkowskich realizowanie wspólnotowych polityk, dotyczących podstawowych kwestii, uniwersalnych, jak choćby polityka społeczna. To bardzo ważny temat zwłaszcza w kontekście fali uchodźców, jaka ostatnimi laty zalała Europę Zachodnią. Zatem polityka społeczna jest w Unii dość ważnym i aktualnym tematem, a której zadaniem jest wyrównywanie warunków pracy i życia wszystkich obywateli Unii Europejskiej.
Polityka społeczna Unii Europejskiej przeżywa od około dwóch lat trudne chwile, które są związane z napływającą falą emigracji z państw objętych wojną, takich jak Syria. Największa liczba uchodźców pojawiła się u wybrzeży Gracji, do wysp której codziennie dopływały łodzie wypełnione ludźmi pragnącymi schronienia. Jednak, aby zrozumieć założenia unijnej polityki społecznej należy sięgnąć go jej korzeni. Otóż podwaliny wrażliwego na problemy społeczne spojrzenia należy szukać w traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali. To właśnie ten dokument w artykule 65 dał państwom członkowskim swobodę w kształtowaniu poziomu płac z ujednolicaniu ich poziomu. Dla pracowników utworzono specjalne fundusze, które umożliwiały ich przekwalifikowywanie się, tworzenie nowych miejsc pracy czy budowanie mieszkań dla przesiedlonych pracowników. Konferencja w Masvnie w 1955 roku przyniosła postanowienia nakazu analizy poszczególnych polityk społecznych w Państwach Szóstki, w szczególności przyjrzeć się należało godzinom pracy, wynagrodzeniom za nie oraz za pracę w godzinach nadliczbowych, wymiaru urlopu ustawowego i wynagrodzenia za ten urlop.
Traktaty rzymskie nakazały ujednolicenie wynagrodzenia kobiet i mężczyzn za tą samą pracę, ale przede wszystkim Traktat Rzymski ustanowił Europejski Fundusz Społeczny, który powstał w 1957 roku. Od tej pory EFS zyskiwał na znaczeniu, obejmując swym wsparciem kolejne obszary polityki społecznej.
Kolejną zmianę przyniósł Traktat o Unii Europejskiej. Jego zapisy zobowiązały wszystkie państwa- sygnatariuszy do podejmowania wspólnych działań na rzecz poprawy warunków życia i pracy obywateli. Myślano tu przede wszystkim o zatrudnieniu i prawach oraz warunkach pracy. Nie zrezygnowano ze szkoleń podnoszących lub zmieniających kwalifikacje pracowników oraz o zabezpieczeniu socjalnym. Traktat z Maastricht uwydatnił inne bardzo ważne aspekty polityki społecznej takie jak ochrona przed wypadkami w pracy, higiena pracy, ochrona przed chorobami zawodowymi czy prawo do zbiorowych negocjacji między pracodawcą a pracownikami. Ważnym krokiem było podpisanie Europejskiej Karty Społecznej, pod którą podpisali się członkowie Rady Europejskiej.

Brexit

Kasia — Wed, 29 Jun 2016 19:34:17 +0000

W ostatnich dniach czołowe media rozpala gorączkowa dyskusja o wyjściu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Taki stan rzeczy miał być potwierdzony w referendum, w którym większość uprawnionych do głosowania opowiedziała się właśnie ze opuszczeniem struktur unijnych. Spowodowało to wielkie zamieszanie na arenie międzynarodowej oraz w polityce brytyjskiej. Funt stracił swoją wartość, a jego kurs jest najniższy od 30 lat.
W chwili obecnej zbierane są podpisy pod kolejnym referendum w sprawie wyjścia lub pozostania Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej. Przerażający jest fakt, iż Brytyjczycy nie do końca zdawali sobie sprawę z tego, jakie będą konsekwencje ich decyzji. Szkocja bardzo silnie opowiada się za pozostaniem w Unii, a jeśli zrealizuje swoje zapowiedzi, za 3 – 4 lata odbędzie się kolejne referendum, tym razem w Szkocji za pozostaniem lub opuszczeniem Zjednoczonego Królestwa. Zatem na naszych oczach zmieniać się będzie historia Europy. Niestety, im słabsza Europa, tym silniejsza Rosja. Putin tylko czeka, aż będzie mógł zrealizować swoje geopolityczne plany.
Ale Brexit ma także o wiele poważniejsze skutki niż tylko plany Putina. Oto o pozostanie w ramach Unii nawoływali wszyscy ważni politycy, ponieważ Unia bez Wielkiej Brytanii stanie się jeszcze bardziej niemiecka, a niemieckie banki będą musiały poradzić sobie z wielkimi obciążeniami dotyczącymi podtrzymania procesu integracji wolniej rozwijających się państw członkowskich. Pomijając fakt, iż Wielka Brytania służy także doskonale zorganizowaną i sprawną dyplomacją oraz silną armią, to angielskie City oderwane od rynków unijnych może spowodować potężne perturbacje.
Jak pokazały niedawne wydarzenia, zaciekłość przeciwników i zwolenników w pozostaniu w Unii Europejskiej sięgnęła zenitu, gdy brytyjska parlamentarzystka, Jo Cox, opowiadająca się za pozostaniem w Unii, została zamordowana właśnie za swoje poglądy w tej kwestii. To unaoczniło Brytyjczykom z jak wielkim i ważnym zjawiskiem mają do czynienia. Zapewne część z nich zmieniła swoje stanowisko w sprawie opuszczenia unijnej rodziny, jednak fakt jest taki, że większość zagłosowała za odejściem z UE. Co prawda, kilka dni po opublikowaniu wyników referendum, Google przedstawiły najczęściej wyszukiwane frazy w swojej wyszukiwarce i, o zgrozo, okazało się, że Brytyjczycy kilka godzin po zakończonym referendum najczęściej szukali informacji o tym, czym jest Unia Europejska. Uwidoczniły się także różnice polityczne w całym Zjednoczonym Królestwie – oto Szkocja czy Północna Irlandia chcą pozostania w Unii. Tak samo jak młodzi Brytyjczycy, którzy głosowali za pozostaniem.
Niepokojącym elementem kampanii referendalnej okazało się także pogrywanie na strunach nacjonalistycznych, przeciwnych imigrantom, w tym Polakom. Jak relacjonują nasi rodacy mieszkający na Wyspach, w ich skrzynkach pocztowych znalazły się obrzydliwe ulotki nawołujące do powrotu do Polski.
Jedno jest pewne – Unia Europejska bez Wielkiej Brytanii nie będzie tą samą Unią, tak jak Wielka Brytania nie będzie już tym samym krajem poza Unią.

Układ z Schengen

Kasia — Sat, 30 Jan 2016 17:33:23 +0000

Przemierzając dzisiaj drogi od Warszawy, poprzez terytorium Niemiec, Francji do słonecznej Hiszpanii, turysta nie zastanawia się, dlaczego nie ma kontroli na granicach poszczególnych państw, tylko mknie na upragniony urlop. Tymczasem czas przejazdu z Polski do Hiszpanii znacznie się skrócił dzięki właśnie zniesieniu obowiązku kontroli przygranicznej. Stało się to możliwe dzięki tak zwanemu Układowi z Schengen. Porozumienie to zniosło właśnie kontrole graniczne między obywatelami państw je ratyfikujących. W zamian za płynne przemieszczanie się, położono nacisk na współpracę w zakresie bezpieczeństwa i polityki azylowej, a także współpracy przygranicznej.
Porozumienie znoszące kontrolę na granicach członkowskich państw zostało podpisane w Schengen (Luksemburg) 14 czerwca 1985 roku. Wcześniej jednak doszło do podpisania w lipcu 1984 roku w Saarbruecken między RFN a Francją porozumienia dotyczącego ułatwienia obywatelom obu krajów przekraczania wspólnej granicy. Ta dwustronna umowa dotyczyła jedynie kontroli na drogowych przejściach granicznych. Widząc spory potencjał takiego rozwiązania, Belgia, Holandia oraz Luksemburg wyraziły swoje zainteresowanie podobnym dokumentem. W ten sposób doszło do podpisania dokumentu zwanego Układem z Schengen. Umowa ta jednak zawarta była poza wspólnotowym porządkiem prawnym.
Układ z Schengen w swoich postanowieniach mówił o powolnym, stopniowym odstępowaniu od kontroli, a nie na zaprzestaniu jakichkolwiek czynności kontrolnych. Od 1986 roku na granicy obecna była już tylko zwykła kontrola wzrokowa dla pojazdów, które powoli przekraczały granicę państw. W marcu 1995 roku całkowicie zniesiono kontrolę na granicach. W tymże roku, na mocy układu z 1990 roku, do państw członkowskich strefy Schengen dołączyły Hiszpania i Portugalia. Włochy, Austria, Grecja, Dania, Finlandia, Szwecja, Norwegia i Islandia uzyskały status państw obserwujących. Polska przystąpiła do układu Schengen 21 grudnia 2007 roku.
Jednak to nie koniec. W grudniu 2011 roku podjęto prace nad zmodyfikowaniem układu w taki sposób, by państwa członkowskie mogły podjąć decyzję o okresowym przywróceniu kontroli na swoich granicach wewnętrznych.
Generalnie układ Schengen jest otwarty dla wszystkich członków Unii Europejskiej. Jest to związane z zasadą swobodnego przepływu osób wewnątrz strefy Schengen. Porozumienie to nie dotyczy tylko obywateli sygnatariuszy układu, ale wszystkich osób, które znajdują się na terytorium wewnątrz układu. Na dzień dzisiejszy, do strefy Schengen należą 22 kraje, będące członkami Unii Europejskiej, a także Islandia i Norwegia. Oba te kraje wchodzą w skład Związku Paszportowego Krajów Nordyckich. Oprócz tego, Szwajcaria i Lichtenstein są z grupą Schengen stowarzyszone.